چه کسی خواهد دید

مردنم را بی تو

گاه می اندیشم...

 

خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید

ان زمان که خبر مرگ مرا می شنوی

روی خندان تو را کاشکی می دیدم

شانه بالا زدنت را بی قید

و تکان دادن دستت

که مهم نیست زیاد

و تکان دادن سر..........

جه کسی باور کرد

جنگل جان مرا

اتش عشق تو خاکستر کرد

می توانی تو به من

زندگانی بخشی

یا بگیری از من

انچه را می بخشی.

 

 

 

 

 

 

منو ببخش که ساده           از عشق تو گذشتم

سپردمت به تقدیر              بار سفر رو بستم

باید برم از اینجا                 چاره نمونده جز کوچ

برای زنده موندن                تو این زمونه پوچ

بزار همیشگی شه            قصه عاشقی مون

تو باشی لیلی                  منم مثال مجنون

         

بین دو  راهی شک           حیرون و هاج و واجم

سفر دوای دردم               هجرت تنها علاجم

طاقتشو ندارم                 طاقت دل بریدن

سیل بلور اشکو               روگونه ی تو دیدن

حرفی نمونده باقی            سکوت حرف آخر

تو هم به خاطر عشق          از من ساده بگذر

 

 

 

 

                                           " جاده تنهایی"

 

                                خیلی وقته دیگه بارون نزده

                                رنگ عشق به این خیابون نزده

                                 خیلی وقته ابری پرپر نشده

                                 دل آسمون سبک تر نشده

                                 مه سرده رو تن پنجره ها

                                 مثل بغض توی سینه ی منه

                                 ابر چشمام پر اشکه ای خدا

                                 وقتشه دوباره بارون بزنه

 

                               خیلی وقته که دلم برای تو تنگ شده

                                قلبم از دوری تو بد جوری دل تنگ شده

                                بعد تو هیچ چیزی دوست داشتنی نیست

                               کوه غصه از دلم رفتنی نیست

                               حرف عشق تو رو من با کی بگم

                                همه حرفا که آخه گفتنی نیست

 

تقدیم به بهترین دوستم مریم

مریم گلی یادته تی دفترم این شعر رو نوشته بودی؟دیشب دلم خیلی گرفته بود وقتی زفتم سراغ دفترم این شعر رو که خوندم .....

                   دلم خیلی برات تنگ شده

                                                                دوست دارم

 

"شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد
                                             فریبنده زاد و فریبا بمیرد

 شب مرگ تنها نشیند به موجی
                                        رود گوشه ای دور و تنها بمیرد

 در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب
                                        که خود در میان غزلها بمیرد

 گروهی بر آنند کاین مرغ شیدا
                                      کجا ، عاشقی کرد آنجا بمیرد

 شب مرگ از بیم آنجا شتابد
                                      که از مرگ غافل شود تا بمیرد

 من این نکته گیرم که باور نکردم
                                      ندیدم که قویی به صحرا بمیرد

 چو روزی ز آغوش دریا بر آمد
                                      شبی هم در آغوش دریا بمیرد

 تو دریای من بودی آغوش وا کن
                             که می خواهد این قوی زیبا بمیرد"

روباه گفت: -سلام.
شهريار کوچولو برگ‌شت اما کسی را نديد. با وجود اين با ادب تمام گفت: -سلام.
صداگفت: -من اين‌جام، زير درخت سيب...
شهريار کوچولو گفت: -کی هستی تو؟ عجب خوشگلی!
روباه گفت: -من  روباهم.

 شهريار کوچولو گفت: -بيا با من بازی کن. نمی‌دانی چه قدر دلم گرفته...
روباه گفت: -نمی‌توانم بات بازی کنم.آخرهنوز اهليم نکرده‌اند.
شهريار کوچولو آهی کشيد و گفت: -معذرت می‌خواهم.
اما فکری کرد و پرسيد: -اهلی کردن يعنی چه؟
روباه گفت: -تو اهل اين‌جا نيستی. پی چی می‌گردی؟
شهريار کوچولو گفت: -پی آدم‌ها می‌گردم. نگفتی اهلی کردن يعنی چه؟
روباه گفت: -آدم‌ها تفنگ دارند و شکار می‌کنند. اينش اسباب دلخوری است! اما مرغ و ماکيان هم پرورش می‌دهند و خيرشان فقط همين است. تو پی مرغ می‌کردی؟
شهريار کوچولو گفت: -نَه، پیِ دوست می‌گردم. اهلی کردن يعنی چی؟
روباه گفت: -يک چيزی است که پاک فراموش شده. معنيش ايجاد علاقه کردن است.
-ايجاد علاقه کردن؟
روباه گفت: -معلوم است. تو الان واسه من يک پسر بچه‌ای مثل صد هزار پسر بچه‌ی ديگر. نه من هيچ احتياجی به تو دارم نه تو هيچ احتياجی به من. من هم واسه تو يک روباهم مثل صد هزار روباه ديگر. اما اگر منو اهلی کردی هر دوتامان به هم احتياج پيدا می‌کنيم. تو واسه من ميان همه‌ی عالم موجود يگانه‌ای می‌شوی من واسه تو.
شهريار کوچولو گفت: -کم‌کم دارد دستگيرم می‌شود. يک گلی هست که گمانم مرا اهلی کرده باشد

.............................................................
به اين ترتيب شهريار کوچولو روباه را اهلی کرد.
لحظه‌ی جدايی که نزديک شد روباه گفت: -آخ! نمی‌توانم جلو اشکم را بگيرم.
شهريار کوچولو گفت: -تقصير خودت است. من که بدت را نمی‌خواستم، خودت خواستی اهليت کنم.
روباه گفت: -همين طور است.
شهريار کوچولو گفت: -آخر اشکت دارد سرازير می‌شود!
روباه گفت: -همين طور است.
-پس اين ماجرا فايده‌ای به حال تو نداشته.
روباه گفت: -چرا، واسه خاطرِ رنگ گندم.
بعد گفت: -برو يک بار ديگر گل‌ها را ببين تا بفهمی که گلِ خودت تو عالم تک است. برگشتن با هم وداع می‌کنيم و من به عنوان هديه رازی را بهت می‌گويم.
شهريار کوچولو بار ديگر به تماشای گل‌ها رفت و به آن‌ها گفت: -شما سرِ سوزنی به گل من نمی‌مانيد و هنوز هيچی نيستيد. نه کسی شما را اهلی کرده نه شما کسی را. درست همان جوری هستيد که روباه من بود: روباهی بود مثل صدهزار روباه ديگر. او را دوست خودم کردم و حالا تو همه‌ی عالم تک است.
گل‌ها حسابی از رو رفتند.
شهريار کوچولو دوباره درآمد که: -خوشگليد اما خالی هستيد. برای‌تان نمی‌شود مُرد. گفت‌وگو ندارد که گلِ مرا هم فلان ره‌گذر می‌بيند مثل شما. اما او به تنهايی از همه‌ی شما سر است چون فقط اوست که آبش داده‌ام، چون فقط اوست که زير حبابش گذاشته‌ام، چون فقط اوست که با تجير برايش حفاظ درست کرده‌ام، چون فقط اوست که حشراتش را کشته‌ام (جز دو سه‌تايی که می‌بايست شب‌پره بشوند)، چون فقط اوست که پای گِلِه‌گزاری‌ها يا خودنمايی‌ها و حتا گاهی پای بُغ کردن و هيچی نگفتن‌هاش نشسته‌ام، چون او گلِ من است.
و برگشت پيش روباه.
گفت: -خدانگه‌دار!
روباه گفت: -خدانگه‌دار!... و اما رازی که گفتم خيلی ساده است:
جز با دل هيچی را چنان که بايد نمی‌شود ديد. نهاد و گوهر را چشمِ سَر نمی‌بيند.
شهريار کوچولو برای آن که يادش بماند تکرار کرد: -نهاد و گوهر را چشمِ سَر نمی‌بيند.
-ارزش گل تو به قدرِ عمری است که به پاش صرف کرده‌ای.
شهريار کوچولو برای آن که يادش بماند تکرار کرد: -به قدر عمری است که به پاش صرف کرده‌ام.
روباه گفت: -انسان‌ها اين حقيقت را فراموش کرده‌اند اما تو نبايد فراموشش کنی. تو تا زنده‌ای نسبت به چيزی که اهلی کرده‌ای مسئولی. تو مسئول گُلِتی...

شهريار کوچولو برای آن که يادش بماند تکرار کرد: -من مسئول گُلمَم.

کتاب شازده کوچولو 
آنتوان دوسنت ئه گزوپری  
ترجمه : احمد شاملو

زندگی هميشه آسان نيست

گاه بسيار دشوار می شود

آنگاه که احساس نمودم

 تنهای تنهايم

 با خود گفتم:

هميشه افرادي هستند كه  تو را  آزارمی دهند

 با اين حال به ديگران اعتماد كن 

 فقط مواظب باش

به كسي كه تو را آزرده دو باره اعتماد نكني.

 

 

 

چطور بود؟

به همه عشق بورز

                           به تعداد کمي اعتماد کن

                                                             و به هيچ کس بدي نکن .

                                                                                                       " اسپنوزا"

 

 

 

 

آن كه بد ما به خلق گفت سينه اش نخراشيم                                                                                                                          ما خوب او به خلق گوييم تا هردو دروغ گفته باشيم

 

وقتی که بهم گفتی  تا اخر دنیا باهات میمونم

اون موقع بود که تازه فهمیدم

چرا میگن دنیا دو روزه!!!!!!

 

                                                    

 

                               

دستها بالا بود

                   هر کسی سهم خودش را طلبید

                                                           سهم هر کس که رسید

داغ تر از دل ما بود ولی

                                نوبت من که رسید

                                                          سهم من یخ زده بود!

سهم من چیست مگر؟

                               یک پاسخ

                                               پاسخ یک حسرت

سهم من کوچک بود

                              قد انگشتانم

                                                عمق آن وسعت داشت

وسعتی تا ته دلتنگی ها

                                شاید از وسعت آن بود

                                                                 که بی پاسخ ماند !

                           

 

بــــاز اي الهه ناز
با دل من بســـاز
كين غم جانگداز
برود ز برم
گــــــردل من نياسود
از گناه تو بود
بيا تا ز سر
گنهت گذرم
بــــاز ميكنم دست ياري بسويت دراز
بيا تا غم خود را با راز و نياز
زخاطر ببرم
گــــر نكند تيرخشمت دلم را هدف
بخدا همچون مرغ پرشور و شعف
بسويت بپرم

آنكه او به غمت دل بندد چون من كيست
ناز تو بيش از اين بهر چيست
تو الهه نازي، در بزمم بنشين
من تورا وفادارم، بيا كه جز اين
نباشد هنرم
اين همه بي وفايي ندارد ثمر
بخدا اگر از من نگيري خبر
نيابي اثرم
 

کاش گل می دانست ...

که نباید خندید

                    بی جهت بر رگ یک برگ ستبر

که گر امروز به خود مغرور است

         اگر امروز شکوفایی هست

                              فصل غمگین باقی است

کاش گل می دانست ...

که چو فردا آید

 دگرش نور نبارد خورشید

          دگرش بوسه نمی بخشد باد

                            بر دگر صبح نباشد امید !

کاش گل می دانست ...

دل هر رهگذری زیبا نیست

              دستی خواهد آمد

                            و تن خسته ی او خواهد چید

کاش گل می دانست ...

زندگی وسعت یک دنیا نیست

        زندگی معنی فردا ها نیست

           شعله شمعی است که در هر وزشی لرزان است

کاش گل می دانست ...

که به شفافی یک رود روان

            به زلالی نسیمی گذران

                              می توان عاشق گشت

                                       و دلی را نشکست !

گل اگر می دانست

           یا تو می دانستی ...

                 صحبت از چهره ی سبز یک برگ

                 صحبت از شاخه ی عریان ، هم بود

وای اگر می دانست ...

تا قیامت در ما

عشق در جریان بود ...!

کاش گل می دانست !!!

 

          كجاي ايـن جــنـگـل شــب

پنهون مي شي خورشيدکم

پشـت کدوم ســد ســکـوت

پـر مـي کــشــي چــکـاوکم

چرا بـه من شک مي کنی

مـن کـه مـنـــم بـرای تــو

لبـريـزم از عـشــق تــو و

سـرشــارم از هــوای تــو

دسـت کدوم غزل بـدم

نـبــض دل عـاشـقـمـو

پشت کدوم بهانه باز

پنهون کنم هق هقـمو

گـريه نمی کنم نـــرو

آه نمی کـشـم بشين

حرف نمی زنـم بمـون

بغض نمی کنم ببيـن

سفر نکن خورشيدکم

ترک نکن منو نرو

نبودنت مرگه منه

راهييه اين سفر نشو

نزار که عشق من وتو

اينجا به آخر برسه

بری تو و مرگ منم

رفتن تو سر برسه

نـوازشــم کــن و بـبـيــن

عشق می ريزه از صدام

صدام کــن و ببـين که باز

غنچه می دن تـرانه هام

اگر چه من به چـشـم تو

کمـم قـديمی ام گمـم

آتشـفشـان عـشـقـمـو

دريـــای پــر تـلاطــمــم

 

من وصل یارم ارزو,او را به سوی غیر رو

نه من گنه دارم نه او,کار دل است این کارها