WeLL CoMe

!!!!!!!

zemestan-110 — Mon, 19 Dec 2005 07:25:21 GMT

چه کسی خواهد دید

مردنم را بی تو

گاه می اندیشم...

خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید

ان زمان که خبر مرگ مرا می شنوی

روی خندان تو را کاشکی می دیدم

شانه بالا زدنت را بی قید

و تکان دادن دستت

که مهم نیست زیاد

و تکان دادن سر..........

جه کسی باور کرد

جنگل جان مرا

اتش عشق تو خاکستر کرد

می توانی تو به من

زندگانی بخشی

یا بگیری از من

انچه را می بخشی.

تو هم به خاطر عشق از من ساده بگذر

zemestan-110 — Sat, 17 Dec 2005 07:00:18 GMT

منو ببخش که ساده از عشق تو گذشتم

سپردمت به تقدیر بار سفر رو بستم

باید برم از اینجا چاره نمونده جز کوچ

برای زنده موندن تو این زمونه پوچ

بزار همیشگی شه قصه عاشقی مون

تو باشی لیلی منم مثال مجنون

بین دو راهی شک حیرون و هاج و واجم

سفر دوای دردم هجرت تنها علاجم

طاقتشو ندارم طاقت دل بریدن

سیل بلور اشکو روگونه ی تو دیدن

حرفی نمونده باقی سکوت حرف آخر

تو هم به خاطر عشق از من ساده بگذر

بردی از یادم ...

zemestan-110 — Mon, 12 Dec 2005 09:25:18 GMT

بردی از یادم ... دادی بر بادم ... با یادت شادم
دل به تو دادم... در دام افتادم ... از غم آزادم
دل به تو دادم... فتادم به بند
ای گل بر اشک خونینم نخند
سوزم از سوز نگاهت هنوز
چشم من باشد به راهت هنوز
چه شد آنهمه پیمان . که از آن لب خندان
بشنیدم و هرگز خبری نشد از آن
کی آیی به برم . ای شمع سحرم
در بزمم نفسی . بنشین تاج سرم . تا از جان گذرم
پا به سرم نه . جان به تنم ده
چون به سر آمد . عمر بی ثمرم
نشسته بر دل غبار غم . زآنکه من در دیار غم
گشته ام غمگسار غم
امید اهل وفا تویی . رفته راه خطا تویی
آفت جان ما تویی
بردی از یادم . دادی بر بادم . با یادت شادم
دل به تو دادم . در دام افتادم . از غم آزادم
دل به تو دادم . فتادم به بند
ای گل بر اشک خونینم نخند
سوزم از سوز نگاهت هنوز
چشم من باشد به راهت هنوز

zemestan-110 — Mon, 05 Dec 2005 12:24:39 GMT

" جاده تنهایی"

zemestan-110 — Mon, 05 Dec 2005 09:46:18 GMT

" جاده تنهایی"

خیلی وقته دیگه بارون نزده

رنگ عشق به این خیابون نزده

خیلی وقته ابری پرپر نشده

دل آسمون سبک تر نشده

مه سرده رو تن پنجره ها

مثل بغض توی سینه ی منه

ابر چشمام پر اشکه ای خدا

وقتشه دوباره بارون بزنه

خیلی وقته که دلم برای تو تنگ شده

قلبم از دوری تو بد جوری دل تنگ شده

بعد تو هیچ چیزی دوست داشتنی نیست

کوه غصه از دلم رفتنی نیست

حرف عشق تو رو من با کی بگم

همه حرفا که آخه گفتنی نیست

شنیدم....

zemestan-110 — Mon, 05 Dec 2005 09:27:18 GMT

تقدیم به بهترین دوستم مریم

مریم گلی یادته تی دفترم این شعر رو نوشته بودی؟دیشب دلم خیلی گرفته بود وقتی زفتم سراغ دفترم این شعر رو که خوندم .....

دلم خیلی برات تنگ شده

دوست دارم

"شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد
فریبنده زاد و فریبا بمیرد

شب مرگ تنها نشیند به موجی
رود گوشه ای دور و تنها بمیرد

در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب
که خود در میان غزلها بمیرد

گروهی بر آنند کاین مرغ شیدا
کجا ، عاشقی کرد آنجا بمیرد

شب مرگ از بیم آنجا شتابد
که از مرگ غافل شود تا بمیرد

من این نکته گیرم که باور نکردم
ندیدم که قویی به صحرا بمیرد

چو روزی ز آغوش دریا بر آمد
شبی هم در آغوش دریا بمیرد

تو دریای من بودی آغوش وا کن
که می خواهد این قوی زیبا بمیرد"

شازده کوچولو

zemestan-110 — Sun, 04 Dec 2005 09:42:18 GMT

روباه گفت: -سلام.
شهريار کوچولو برگ‌شت اما کسی را نديد. با وجود اين با ادب تمام گفت: -سلام.
صداگفت: -من اين‌جام، زير درخت سيب...
شهريار کوچولو گفت: -کی هستی تو؟ عجب خوشگلی!
روباه گفت: -من روباهم.

شهريار کوچولو گفت: -بيا با من بازی کن. نمی‌دانی چه قدر دلم گرفته...
روباه گفت: -نمی‌توانم بات بازی کنم.آخرهنوز اهليم نکرده‌اند.
شهريار کوچولو آهی کشيد و گفت: -معذرت می‌خواهم.
اما فکری کرد و پرسيد: -اهلی کردن يعنی چه؟
روباه گفت: -تو اهل اين‌جا نيستی. پی چی می‌گردی؟
شهريار کوچولو گفت: -پی آدم‌ها می‌گردم. نگفتی اهلی کردن يعنی چه؟
روباه گفت: -آدم‌ها تفنگ دارند و شکار می‌کنند. اينش اسباب دلخوری است! اما مرغ و ماکيان هم پرورش می‌دهند و خيرشان فقط همين است. تو پی مرغ می‌کردی؟
شهريار کوچولو گفت: -نَه، پیِ دوست می‌گردم. اهلی کردن يعنی چی؟
روباه گفت: -يک چيزی است که پاک فراموش شده. معنيش ايجاد علاقه کردن است.
-ايجاد علاقه کردن؟
روباه گفت: -معلوم است. تو الان واسه من يک پسر بچه‌ای مثل صد هزار پسر بچه‌ی ديگر. نه من هيچ احتياجی به تو دارم نه تو هيچ احتياجی به من. من هم واسه تو يک روباهم مثل صد هزار روباه ديگر. اما اگر منو اهلی کردی هر دوتامان به هم احتياج پيدا می‌کنيم. تو واسه من ميان همه‌ی عالم موجود يگانه‌ای می‌شوی من واسه تو.
شهريار کوچولو گفت: -کم‌کم دارد دستگيرم می‌شود. يک گلی هست که گمانم مرا اهلی کرده باشد

.............................................................
به اين ترتيب شهريار کوچولو روباه را اهلی کرد.
لحظه‌ی جدايی که نزديک شد روباه گفت: -آخ! نمی‌توانم جلو اشکم را بگيرم.
شهريار کوچولو گفت: -تقصير خودت است. من که بدت را نمی‌خواستم، خودت خواستی اهليت کنم.
روباه گفت: -همين طور است.
شهريار کوچولو گفت: -آخر اشکت دارد سرازير می‌شود!
روباه گفت: -همين طور است.
-پس اين ماجرا فايده‌ای به حال تو نداشته.
روباه گفت: -چرا، واسه خاطرِ رنگ گندم.
بعد گفت: -برو يک بار ديگر گل‌ها را ببين تا بفهمی که گلِ خودت تو عالم تک است. برگشتن با هم وداع می‌کنيم و من به عنوان هديه رازی را بهت می‌گويم.
شهريار کوچولو بار ديگر به تماشای گل‌ها رفت و به آن‌ها گفت: -شما سرِ سوزنی به گل من نمی‌مانيد و هنوز هيچی نيستيد. نه کسی شما را اهلی کرده نه شما کسی را. درست همان جوری هستيد که روباه من بود: روباهی بود مثل صدهزار روباه ديگر. او را دوست خودم کردم و حالا تو همه‌ی عالم تک است.
گل‌ها حسابی از رو رفتند.
شهريار کوچولو دوباره درآمد که: -خوشگليد اما خالی هستيد. برای‌تان نمی‌شود مُرد. گفت‌وگو ندارد که گلِ مرا هم فلان ره‌گذر می‌بيند مثل شما. اما او به تنهايی از همه‌ی شما سر است چون فقط اوست که آبش داده‌ام، چون فقط اوست که زير حبابش گذاشته‌ام، چون فقط اوست که با تجير برايش حفاظ درست کرده‌ام، چون فقط اوست که حشراتش را کشته‌ام (جز دو سه‌تايی که می‌بايست شب‌پره بشوند)، چون فقط اوست که پای گِلِه‌گزاری‌ها يا خودنمايی‌ها و حتا گاهی پای بُغ کردن و هيچی نگفتن‌هاش نشسته‌ام، چون او گلِ من است.
و برگشت پيش روباه.
گفت: -خدانگه‌دار!
روباه گفت: -خدانگه‌دار!... و اما رازی که گفتم خيلی ساده است:
جز با دل هيچی را چنان که بايد نمی‌شود ديد. نهاد و گوهر را چشمِ سَر نمی‌بيند.
شهريار کوچولو برای آن که يادش بماند تکرار کرد: -نهاد و گوهر را چشمِ سَر نمی‌بيند.
-ارزش گل تو به قدرِ عمری است که به پاش صرف کرده‌ای.
شهريار کوچولو برای آن که يادش بماند تکرار کرد: -به قدر عمری است که به پاش صرف کرده‌ام.
روباه گفت: -انسان‌ها اين حقيقت را فراموش کرده‌اند اما تو نبايد فراموشش کنی. تو تا زنده‌ای نسبت به چيزی که اهلی کرده‌ای مسئولی. تو مسئول گُلِتی...

شهريار کوچولو برای آن که يادش بماند تکرار کرد: -من مسئول گُلمَم.

کتاب شازده کوچولو
آنتوان دوسنت ئه گزوپری
ترجمه : احمد شاملو

دارم از تو می نویسم که نگی...

zemestan-110 — Sun, 04 Dec 2005 09:35:18 GMT

با تو چه زندگیایی

که تو رؤیاهام نداشتم

تک و تنها بودم امّا

تورو تنها نمی ذاشتم

چه سفرها با تو کردم

چه سفرها تورو بردم

دم مرگ رسیدم امّا

به هوای تو نمردم

دارم از تو می نویسم

که نگی دوست ندارم

از تو که با یه نگاهت

زیر و رو شد روزگارم

موقع نوشتنُ

وقت اسم گذاشتن ُ

کسی رو جز تو نداشتم

اسمی جز تو نمی ذاشتم

من تموم قصه هام قصه ی توست

اگه غمگین اون از غصه ی توست

با تو چه زندگیایی

که تو رؤیاهام نداشتم

تک و تنها بودم امّا

تورو تنها نمی ذاشتم

حتی من به آرزوهات

تو رو آخر می رسونم

می رسی تو من امّا

آرزو به دل می مونم

هی می خواستم که بگم

که بدونی حالمُ

امّا ترس و دلهره

خط میزد خیالمُ

توی گفتن و نگفتن

از چه روزایی گذشتم

انقده رفتم و رفتم

که هنوزم برنگشتم

هر چی شعر عاشقونست

من برای تو نوشتم

تو جهنم سوختم امُا

می نوشتم تو بهشتم

اگه عاشقونه گفتم

عشق تو باعثِ شه

اگه مُردم تو بدون

چه کسی وارثِ شه

من تموم قصه هام قصه ی توست

اگه غمگین اون از غصه ی توست

یه دفعه مثل یه آهو

توی صحراها رمیدی

بس که چشم تو قشنگ بود

گله ی گرگُ ندیدی

دل نبود توی دلم

تورو گرگا نبینن

اونا با دندون تیز

به کمینت نشینن

الهی من فدای تو

چی کار کنم برای تو ؟

اگه تو این بیابونا

خاری بره به پای تو

یه دفعه مثل پرنده

قفس عشقو شکستی

پر زدی تو آسمونا

رفتی اون دورا نشستی

دل نبود توی دلم

گم نشی تو کوچه باغا

غروبا که تاریکه

نریزن سرت کلاغا

نخوره سنگی به بالت

پرت نشه فکر و خیالت

من تموم قصه هام قصه ی توست

اگه غمگین اون از غصه ی توست

یه دفعه مثل یه گل

رفتی تو دست خزون

سیل بارون و تگرگ

میومد از آسمون

بردمت تو گلخونه

که نریزه رو سرت

که یه وقت خیس نشه

یخ کنه بال و پرت

نشکنی زیر تگرگ

نریزه از تو یه برگ

من تموم قصه هام قصه ی توست

یه دفعه مثل یه شمع

داشتی خاموش می شدی

اگه پروانه نبود

تو فراموش می شدی

آره پروانه شدم

که پرام سوخته شه

تا آتیش دل تو

به دلم دوخته شه

که بسوزه پر و بالم

که راحت بشه خیالم

دارم از تو می نویسم

تو که غم داره نگات

اگه دوستی داشتی بگو

جون بریزم زیر پات

انقده میگم تا خسته شم

با عشق تو شکسته شم

zemestan-110 — Sat, 03 Dec 2005 07:10:23 GMT

زندگی هميشه آسان نيست

گاه بسيار دشوار می شود

آنگاه که احساس نمودم

تنهای تنهايم

با خود گفتم:

هميشه افرادي هستند كه تو را آزارمی دهند

با اين حال به ديگران اعتماد كن

فقط مواظب باش

به كسي كه تو را آزرده دو باره اعتماد نكني.

حتما نظر بده

zemestan-110 — Tue, 29 Nov 2005 16:33:28 GMT

چطور بود؟